به ميهماني دعوت شده‌بودم كه نه صاحب خانه را مي‌شناختم و نه همه‌ي مهمانان را.

به همين دليل به طور طبيعي، با افرادي كه از قبل آشنا بودم ارتباط بيشتري داشتم و البته سعي مي‌كردم كه با ديگر مهمانان هم آشنا شوم. اما در آن فرصت كوتاه ممكن نبود.

همين عدم آشنايي‌ها، اتفاقي را رقم زد كه براي خودم واقعا تكان‌دهنده بود:

از آن‌جايي كه صاحبخانه را تا به حال نديده بودم، او را كه در جمع ما حاضر شده بود به جا نياوردم، مي‌ديدم كه ديگران به شكل ديگري با او احوالپرسي مي‌كنند، اما اصلا متوجه نشده بودم كه امكان دارد صاحبخانه‌ي مهربان ما، او باشد.

جالب هم اين است كه بسيار به دنبال اين بودم كه ميزبان بزرگوارمان را ببينم.

به هر ترتيب، به خيال اين‌كه يكي از مهمان‌هاست، به راحتي از كنارش گذشتم و آن طور كه بايد عرض ادب نكردم...

اما وقتي متوجه شدم... عذاب وجدان، داشت خفه‌ام مي‌كرد... ميهمان حريمش بودم و حقش را به جاي نياوردم!

در مقابل صاحب‌خانه‌ي مهربانمان، چه مي‌كنم؟!

يا صاحب الزمان!

به نفهمي‌ام مرا ببخش!